Search
  • Vassilis Nitsiakos

ΑΠΟ ΚΥΡΑΤΖΗΣ ΚΛΗΤΗΡΑΣ

Updated: Mar 12, 2019

Ο Μιχαλάκης του Μιχουλίτσα δεν ήταν απλά μια εμβληματική φυσιογνωμία για το Ντένισκο. Ήταν μια προσωπικότητα πανελλήνιας εμβέλειας. Ήταν αδύνατο να επισκεφτείς το χωριό και να μην τον θυμάσαι στην υπόλοιπη ζωή σου. Είχε τον τρόπο του. Δεν ήτα γραφικός. Ήταν ευφυής και καταφερτζής. Μπορούσε να κάνει ακόμα και τον γελωτοποιό, προκειμένου να κερδίσει τον άλλον ή απλά να τον διασκεδάσει. Γνωρίζω ανθρώπους όλων των κατηγοριών, από στρατηγούς μέχρι βουλευτές, που ερχόταν στο χωριό για χάρη του. Τους αρκούσε να τον ακούνε να τραγουδάει 'ένα μήλο κι άλλο μήλο, βράδυασε και που θα μείνω...". Θυμάμαι έναν στρατηγό στην εποχή της επταετίας που του άρεσε να ακούει τον Μιχάλη να τραγουδάει αντάρτικα τραγούδια: "αυτά που έγραφεν ο Ρήγας εκείνο τον παλιό καιρό, εμείς οι ήρωες αντάρτες τα κάναμ' έργο ζωντανό...". Τον άκουγε ο στρατηγός με θαυμασμό και ευχαρίστηση και μόλις τέλειωνε φώναζε: ¨Ου να χαθούν τα τέρατα...ου να χαθούν"! Και μέσως μετα ζήταγε ακόμα ένα. Και ο Μιχαλάκης δεν του χάλαγε χατήρι...

Είχε, πράγματι κάνει αντάρτης και τα ήξερε αυτά τα τραγούδια. Τα τραγουδούσε δε με τόσο πάθος, τόσο βιωματικά, που άφηνε τους ακροατές του άφωνους. Του άρεσε επίσης να βγάζει κάπου κάπου τον βλάχικο μαύρο κούκο, που φορούσε μόνιμα στο κεφάλι, και να τον φοράει στους θαυμαστές του, όπως και στον στρατηγό.

Ο Μιχαλάκης ήταν κυρατζής στα νιάτα του. Έκανε μεταφορές με μουλάρια και συχνά μεταγωγικό εμπόριο. Ας πούμε, έπαιρνε σιτάρι από την Μακεδονία, το πουλούσε στην Ήπειρο και από την Ήπειρο έπαιρνε αλάτι ή λάδι (από την Τσαμουργιά) και τα πουλούσε στην Μακεδονία. Αργότερα, όταν το επάγγελμα αυτό παρήκμασε και τα χρόνια του πέρασαν ανέλαβε κλητήρας, ντελάλης και τηλεφωνητής στο χωριό. Ουσιατικά έκανε όλες τις εξυπηρετήσεις στους χωριανούς. Ως ντελάλης έκανε όλες τις ανακοινώσεις. Η πιο γνωστή του παρέμβαση ήταν στο μοίρασμα των βοσκοτόπων, που φώναζε και καλούσε όλους τους χωριανούς στο μεσοχώρι να πάρουν μέρος σε αυτήν την εθιμική διαδικασία. "Ακούστε χωριό, σήμερα θα μοιράσουμε τα βουνά. Να έρθετε όλοι στην πλατεία", διαλαλούσε προς κάθε κατεύθυνση στα βλάχικα.

Ως τηλεφωνητής επιτελούσε πράγματι υψηλό λειτούργημα, αφού το τηλέφωνο που χειριζόταν ήταν κοινό και το μοναδικό στο χωριό. Μάλιστα μέχρι την δεκαετία του εβδομήντα η σύνδεση γινόταν μέσω Πυρσόγιαννης. Το τηλεφωνείο ήταν σε ένα μικρό δωματιάκι δίπλα στο κοινοτικό γραφείο. Εκεί είχε και ένα κρεβάτι, όπου κοιμόταν συνήθως. Καλούσε τους χωριανούς που είχαν τηλεφωνήματα με το στόμα, ώσπου τα τελευταία χρόναι έβαλαν μεγάφωνο και άλλαξε η ζωή του. Τώρα πια δεν φώναζε μόνον από το μεγάφωνο,αλλά και τραγουδούσε. Ακόμα και τα μεσάνυχτα, εάν είχε όρεξη, έπιανε τα αγαπημένα του τραγούδια, όπως το "έπεσα απ' το δέντρο , κυρά Γιώργινα, κια χτύπησα στο πόδι, κυρά Γιωργάκινα"... Το μεγάφωνο του ήταν πολύ χρήσιμο τα χρόνια της εισόδου των Αλβανών στη χώρα. Το χωριό μας ήταν πέρασμα. Έτσι ο Μιχαλάκης, όταν φοβόταν, τραγουδούσε ή φώναζε από το μεγάφωνο για να τρομάξει τους περαστικούς. Ιδιαίτερα το 1994, τον χειμώνα, που αποφάσισε να τον περάσει μόνος του στο χωριό, να κάνει και τον φύλακα. Μου έλεγε ότι τραγουδούσε στο μεγάφωνο για να ακούει τη φωνή του έξω και να νιώθει ότι έχει συντροφιά!

Εκείνον τον χειμώνα έβγαλε και τραγούδι για το κατόρθωμά του,


αφηγούμενος στην αρχή την ιστορία σε σχέση με την ανάλογη παράδοση για κάποιον Πέτση που επιχείρησε να ξεχειμωνιάσει στην κορυφή του Γράμμου, που φέρει από τότε και το όνομά του (Τσιούμα αλ Πέτση). Έλεγε, λοιπόν αφηγούμενος: "Το 1894 ο Πέτσης αποφάσισε να ξεχειμωνιάσει στο Γράμμο και απέθανε. Το 1994 το έκανε ο Μιχαλάκης και επέζησε"! και στη συνέχεια τραγουδούσε το τραγουδι του : "Άιντε βαρύ χειμώνα πέρασα και τίποτα δεν έπαθα..."!

Ο Μιχαλάκης έφυγε από τη ζωή στον κάμπο. Το πνεύμα του, ωστόσο, πλανιέται στα σοκάκια του ορεινού χωριού. Σαν καλό στοιχειό....




0 views

© 2018 by Vassilis Nitsiakos 

  • Facebook Clean Grey