Search
  • Vassilis Nitsiakos

ΓΙΟΥΤΣΟΣ Ή ΚΟΥΡΕΙΣ ΡΟΔΙΑΣ

Με την επιστροφή του Νίκου Γιούτσου στην επικαιρότητα, ξύπνησαν κι άλλες μνήμες απ' το Μουσαλάρι. Στα παιδικά μου χρόνια το χωριό είχε ωραία ποδοσφαιρική ομάδα. Το όνομά της Ροδιακός και το χρώμα της ασπρόμαυρο, του ΠΑΟΚ. Δεν ξέρω πως, αλλά εγώ ταύτισα τον Ροδιακό με τον Ολυμπιακό. Τώρα το σκέφτομαι!Ίσως ήταν το γεγονός ότι το χωριό μου ήταν όλη η Ελλάδα και η Ελλάδα όλος ο κόσμος. Δηλαδή το χωριό μου ένας κόσμος ολόκληρος, αντίθετα με την παγκοσμιοπ...οίηση, όπου όλος ο κόσμος είναι ένα χωριό! Έτσι, λοιπόν, όλοι οι ποδοσφαιριστές του Ροδιακού ταυτίζονταν με τους αντίστοιχους στις θέσεις που παίζανε με του Ολυμπιακό. Ο τερματοφύλακας Αυγητίδης ήταν ο Γιολδάσης, Σιδέρης ήταν ο Μόρας, Αγανιάν ο Κολοκοτρώνης κοκ. Γιούτσος ήταν ο Τάκης ο Μπαρμπέρης, αδελφός του τερματοφύλακα. Είχε αυτό το προσωνύμιο, γιατί απλά ήταν κουρέας. Ένας από τους τρεις κουρείς του χωριού. Οι άλλοι δύο ήταν ο Μίχας ο Κόνας και ο Γιάννης ο Κουνιστής. Εμένα οι γονείς μου με κούρευαν από μικρό στον Μίχα, που ήταν γείτονας και ήταν ταυτόχρονα και τσαγκάρης. Επειδή όμως είχα τραύματα από αυτόν, πραγματικά και μεταφορικά, καθώς μας κούρευε με σκούρια μηχανή "στον πάτο", δηλαδή σύριζα, μόλις μεγάλωσα άλλαξα και πήγαινα στον Τάκη, στην πλατεία. Εκεί μου άρεσε γιατί ήταν σύγχρονο κουρείο με ωραίο καθρέφτη. Μου άρεσε ακόμη γιατί μαζεύονταν νέοι άνθρωποι και οι ποδοσφαιριστές που θαύμαζα και μου άρεσε κυρίως ο Τάκης, που ήταν για μένα ο Γιούτσος. Άλλωστε όλοι έτσι τον φώναζαν ( "έμπαινε Γιούτσο"). Ένας παραπάνω λόγος ήταν ότι εκεί άκουγα αντρικές κουβέντες, ας πούμε για γυναίκες και για το σεξ. Θυμάμαι έναν νιόπαντρο από τον πάνω μαχαλά, την ώρα που άλλοι έλεγαν τις προτιμήσεις τους να αποφαίνεται: "άιντε ρα, όλις τού ίδιου τό 'χουν..,"! Στον δε Γιάννη τον Κουνιστή, που ήταν και ο τοποτηρητής της τότε "επαναστατικής" κυβέρνησης στο χωριό, δεν πήγα ποτέ, γιατί τον φοβόμουν, αν και παραπονιόταν συχνά στον πατέρα μου γι' αυτό. Ήταν ο άνθρωπος που ασκούσε όχι μόνο πολιτικό αλλά και κοινωνικό έλεγχο στην κοινότητα. Θυμάμαι, για παράδειγμα, ότι μας κυνηγούσε εμάς τα παιδιά, όταν πηγαίναμε για μπάνιο στον Μουσταφά, τον παραπόταμο του Πηνειού. Συχνά δε παραμόνευε κρυμμένος, μας έκλεβε τα ρούχα (και τα βρακιά, εννοείται) και αναγκαζόμασταν να επιστρέψουμε στο χωριό γυμνοί! Επιτήρηση και τιμωρία... Αντίθετα με τον Κουνιστή, τον Τάκη τον Μαρμπέρη, τον Γιούτσο, τον θαύμαζα και τον αγαπούσα. Το είχε καταλάβει και μου το ανταπέδιδε, μέχρι τα χρόνια που ήμουν φοιτητής. Τότε, βέβαια, είχα αντιληφθεί ότι δεν ήταν ο πραγματικός Γιούτσος, αλλά αυτό δεν άλλαξε τα πράγματα. Για μένα ήταν ο Γιούτσος των παιδικών μου χρόνων. Κι αυτό δεν αλλάζει. Ακόμα και τώρα σαν Γιούτσο τον σκέφτομαι...Δείτε περισσότερα

48 views

© 2018 by Vassilis Nitsiakos 

  • Facebook Clean Grey