Search
  • Vassilis Nitsiakos

Η ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑ Ή ΜΑΜΑΔΕΣ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν κάτι το ξεχωριστό, άντρες και γυναίκες. Στον κόσμο των γυναικών στο Μουσαλάρι κατα την απιδική μου ηλικία υπήρχαν πολλές ξεχωριστές γυναίκες, με έντονη προσωπικότητα. Στη μνήμη μου διατηρούνται κάμποσες. Ας πούμε η Περικλίνα του Κονταλέξη, η Σταυρούλα του Μπαντή, η Χόβινα η Γιώργινα, η Άννα η Τηγανή. η Βαγγελή του Τζιουμέρκα ... Καθόλα ξεχωριστή, όμως, θέση στη μνήμη μου κατέχει η Δημητρούλα Σκούπρα. Η μάνα του παιδικού μου φίλου Βασιλάκη. Υποθέτω ότι δεν είναι μόνον το γεγονός ότι ήταν μάνα του Βασιλάκη. Ούτε το γεγονός ότι είχε ένα ωραίο μαγαζί, σαν μεγάλο περίπτερο, στο οποίο μπαινοβγαίναμε διότι είχε διάφορα είδη ελκυστικά σε μας τα παιδιά, αλλά και είδη χαρτικών κλπ, που έπρεπε να προμηθευόμαστε για το σχολείο.

Η "θεία" μας η Δημητρούλα, -όλες οι μαμάδες των φίλων μας ήσαν για μας θείες-, ανεξάρτητα αν υπήρχε πραγματική συγγένεια, ήταν και στην εμφάνιση ιδιαίτερη. Ήταν κάπως κοκκινωπή, στα μαλλιά αλλά και στο πρόσωπο. Της έμοιαζε ο μεγάλος γιος, ο Κωστάκης. Και στο δικό της σόι είχαν αυτά τα χρώματα. Στους Ντιτσιαίους. Ο αδερφός της είχε και λαναριστήριο στο χωριό και ήταν αρκετά γνωστός. είναι χαρακτηριστικό ότι και ο γιος του είναι κι αυτός κοκκινωπός. Και γι' αυτόν, λοιπόν, τον λόγο ήταν ξεχωριστή.

Πιο ξεχωριστή, ωστόσο, ήταν η συμπεριφορά της και η εν γένει παρουσία της στην κοινότητα. Ήταν κοινωνική, ευπροσήγορη, έτοιμη να βοηθήσει στα κοινά και με αίσθηση του χούμορ. Πάνω από όλα ευαίσθητη. Θυμάμαι στον σινεμά, στον Πούλιο, να κάθεται πάντοτε στην πρώτη σειρά και να εκφράζει την βαθειά της συγκίνηση στα έργα με τον Νίκο Ξανθόπουλο κουνώντας μπρος πίσω το κεφάλι και αρθρώνοντας με τα χείλη το επιφώνημα θαυμασμού και έκπληξης "τς, τς, τς...". Αρκετά συχνά δε έβγαζε και το μαντήλι να σκουπίσει τα δάκρυά της...

Το μαγαζί-ψιλικατζίδικο βρίσκονταν ακριβώς δίπλα στο σπίτι και η Δημητρούλα μπορούσε να συνδυάζει τις δουλειές στο νοικοκυριό με την εξυπηρέτηση των πελατών. Ο άντρας της, ο κυρ Νίκος, είχε ένα βανάκι, με το οποίο έκανε τον πλανόδιο έμπορο. Ψιλικά και είδη προικός. Κινούνταν στην ευρύτερη περιοχή. Ανήκε στην κατηγορία αυτή των Βλάχων που ξεκίνησαν από το μηδέν και κατάφεραν να γίνουν νοικοκυραίοι. Άλλοι ρογιασμένοι τσομπάνοι, άλλοι χαμάληδες, άλλοι τεχνίτες, άλλοι εργάτες γης και άλλοι μαστόροι σε οικοδομές, καθώς στις δεκαετίες του 1960 και 1970 τα χωριά της περιοχής γνώρισαν έντονη ανοικοδόμηση. Τα αδέρφια του Νίκου, ο Γιώργος, ο Σωτήρης και ο Στέργιος ήταν μαστόροι. Έχτισαν πολλά από τα νέα σπίτια του χωριού.

Μιλάμε για μια κοινωνική κατηγορία ανθρώπων, από τους τελευταίους επήλυδες που πάλαιψαν για την επιβίωση αυτοσχεδιάζοντας και κάνοντας ό,τι δουλειά έβρισκαν στην αρχή, ρίχνοντας και τις γυναίκες τους στην ίδια βιοπάλη, αρχικά στην απασχόληση στα κτήματα των Γκρέκων ως εργάτριες γης. Σιγά σιγά κάποιοι έγιναν επαγγελαματίες και οι γυναίκες τους βοηθούσαν στις δουλειές τους, όπως ο Νίκος με την Δημητρούλα και γεωργοί και κτηνοτρόφοι, αποκτώντας έγγεια ιδιοκτησία και ζωϊκό κεφάλαιο.

Η Δημητρούλα υπήρξε μαι τυπική περίπτωση, μολονότι ξεχωριστή ως τύπος, γυναίκας της μεταπολεμικής ελληνικής επαρχίας, που δίπλα στον άντρα της αγωνίστηκε όχι μόνον για την επιβίωση αλλά και για την κοινωνική προκοπή με όρους εντιμότητας και αξιοπρέπειας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα παιδιά της, παρότι δεν προχώρησαν πολύ στα γράμματα, αν και καλοί μαθητές, έγιναν πολύ επιτυχημένοι επιχειρηματίες στην Λάρισα. Τυπικές, όσο και εξαιρετικές επίσης περιπτώσεις χωριατόπαιδων που έπιασαν νωρίς την ζωή από τα κέρατα...Ο Κώστας δημιούργησε μια πρωτοπόρα επιχείρηση με το "πότισμα σταγόνα σταγόνα", με μεγάλη επιτυχία, ενώ ο Βασίλης, ο συμμαθητής μου και φίλος μου, συνεργαζόμενος αρχικά με τον αδερφό του έκανε στη συνέχεια την δική του επιτυχημένη επιχείρηση με έπιπλα και τλευταία ανοίχτηκε και στον χώρο της τυπογραφίας.

Η νεοελληνική οικογένεια. Αγώνας για την επιβίωση, για την προκοπή. Αγώνας για τα παιδιά. Να σπουδάσουν, να φύγουν από τις δυσκολίες, να ζήσουν καλύτερα. Αστικοποίηση, ανοδική κοινωνική κινητικότητα, αλλαγή τάξης, νοοτροπίας, νέα ήθη, νεόι ορίζοντες. Χωριό πόλη, πόλη χωριό και ούτω καθεξής. Όπου και να πάμε ο τόπος ο μικρός ο μέγας μας ακολουθεί και μας πληγώνει... Ο τόπος όπου βρίσκονται οι τάφοι των προγόνων. Και της Δημητρούλας. Και κάθε Δημητρούλας. Αιωνία των η μνήμη....



129 views

© 2018 by Vassilis Nitsiakos 

  • Facebook Clean Grey