Search
  • Vassilis Nitsiakos

Ο ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ Ή ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Updated: Mar 1, 2019

Ο Κώστας ο Μπαρμπαγιάννης, γιος του Γούσια, υπήρξε ένας από τους πλέον συμπαθείς όσο και γραφικούς τύπους του χωριού μας. Όσο τον θυμάμαι, ήταν σε «αποστρατεία», δηλαδή δεν εργαζόταν. Ήταν ανάπηρος πολέμου. Κούτσαινε κάπως, πληγωμένος από όλμο στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, και όταν χρειαζόταν κούτσαινε περισσότερο…Ήταν δε έτοιμος ανά πάσα στιγμή και για οποιονδήποτε λόγο να σηκώσει τα μπατζάκια του παντελονιού του για να δείξει την πληγή. ΄Ηταν το άλλοθί του για οτιδήποτε. Εάν κανείς τον πείραζε, εάν του έκανε κριτική, εάν τον κατηγορούσε για κάτι, ακόμα και εάν βρισκόταν σε δύσκολη θέση για οποιονδήποτε λόγο, έκανε βαρύγδουπα και ηρωϊκά την δήλωσε «Ανάπηρος πολέμου», κάπου κάπου και «τραυματίας πολέμου» σηκώνοντας ταυτόχρονα το παντελόνι…

Όταν δε στριμωχνόταν και έβλεπε ότι δεν έπιανε αυτό το γύρναγε στο ιδεολογικο-πολιτικό: «Είμαι ανεξάρτητος Βασίλειος εγώ», έλεγε συνοφρυωμένος και επιθετικά, εννοώντας ότι δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του και δεν υπολογίζει κανέναν! Όλον αυτόν τον «τσαμπουκά», μια συμπεριφορά απείθαρχου «τζαναμπέτη» αναμεμειγμένη με χιούμορ, τον εκδήλωνε και στις χαρές, κυρίως στα πανηγύρια. Πάντοτε παράγγελνε το «Μαρς» ή «Έντεκα» και το χόρευε σαν σε παρέλαση. Έμπαινε πρώτος και έβαζε όλη την παρέα στην σειρά από πίσω. Σήκωνε το κεφάλι ψηλά και κουτσαίνοντας έδινε τον ρυθμό αγέρωχος σαν σημαιοφόρος δίχως σημαία. Συχνά το γύρναγε και σε πατριωτικά τραγούδια όπως το «Μακεδονία ξακουστή» το «Έχω μια αδερφή» κλπ Ήταν μια ξεχωριστή νότα που έκανε το πανηγύρι πάντα πιο ενδιαφέρον και πιο διασκεδαστικό, ιδιαίτερα για εμάς τα παιδιά.

Ο Κώστας ήταν φυσικά εθνικόφρων σε όλες τις εκδοχές, βασιλικός, με την «επανάσταση» της 21ης Απριλίου κλπ. Ήταν πολύ υπερήφανος για όλα αυτά και βέβαια απαξίωνε τους «κομμουνιστάς». Θυμάμαι σε κάποιες κοινοτικές εκλογές που το σόι μου υποστήριξε έναν πρώην πολιτικό πρόσφυγα και αριστερό, με στρίμωξε σε μια γωνία, εγώ ήμουν τότε φοιτητής, και μου είπε αυστηρά: ¨και συ ρε με τους κομμουνιστάς πήγες; Δεν αντρέπεσαι;»

Του Κώστα του ήταν γραφτό να αστικοποιηθεί για ένα διάστημα. Ο γιος του έπιασε δουλειά στα Γιάννενα και ήρθε κι αυτός με την γυναίκα του να βοηθάνε κρατώντας το εγγόνι, καθώς εργαζόταν και η νύφη τους. Τα πρωινά, λοιπόν, όσο έλειπαν οι γονείς του μικρού, ο Κώστας έβγαινε στην βεράντα από νωρίς, καθώς δεν άντεχε το μέσα και φώναζε το παιδί σαν να μαυλούσε τα κουτάβια στην στάνη: « Κότι κο, κότι κο» «ομπούρα, οντέρα» «πούρτου» και διάφορα άλλα παραγγέλματα στην γλώσσα των τσιομπαναραίων. Αυτό φυσικά ενοχλούσε τους συνοίκους αλλά και τους γείτονες , με αποτέλεσμα να διαμαρτύρονται. Ο Κώστας απαντούσε με το γνωστό ύφος « Ανάπηρος πολέμου. Είμαι ανεξάρτητος Βασίλειος εγώ»! Συχνά δε έλεγε και την ιστορία της ζωής από το μπαλκόνι προκαλώντας την αμηχανία των διαμαρτυρομένων. Εάν δε κάποιος ή κάποια γελούσε, της έλεγε γελώντας κι αυτός: « Τι γελάς εσύ, μαρή, τι γελάς. Τραυματίας πολέμου εδώ…»

Τα τελευταία χρόνια τον αγαπημένο μου μπάρμπα -Κώστα τον θυμάμαι να πηγαίνει στα λουτρά του Αμαράντου μετά το πανηγύρι της Παναγίας και επιστρέφοντας να κυκλοφορεί μόνιμα με την μαύρη κάπα μην κρυώσει. Όταν τον πείραζα λέγοντάς του πώς ένας γενναίος πολεμιστής σαν κι αυτόν είναι δυνατόν να κρυώνει, μου απαντούσε: «Τραυματίας, δεν βλέπεις εδώ, τραυματίας πολέμου» και γελούσε τρανταχτά λέγοντάς μου «Αχ κιαρατένιε, κιαρατένιε».

Ο Κώστας ήταν ένας από αυτούς τους άκακους ανθρώπους, που εάν δεν τον γνώριζες τον παρεξηγούσες. Εφόσον όμως τον γνώριζες ήταν αδύνατο να μην τον συμπαθήσεις. Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται


110 views

Recent Posts

See All

© 2018 by Vassilis Nitsiakos 

  • Facebook Clean Grey