Search
  • Vassilis Nitsiakos

ΠΟΖΑΡΤΣΚΟ

Πριν κάμποσα χρόνια βρέθηκα στην Καρατζόβα. Εκεί υπάρχουν αρκετοί συγγενείς μας, από αυτούς που επέλεξαν να εγκατασταθούν μόνιμα σε αυτόν τον τόπο, καθώς αποτελούσε ξεχειμαδιό τους. Ζαρκαδαίοι, Πασχοναίοι, Καρατζαίοι, Φερφελαίοι κ.α. Ο προπαππούς μου, ο πατέρας της εκ μητρός γιαγιάς μου, ο Τασιούλης ο Ζαρκάδας είχε τη στάνη στο Καράντερε, για το οποίο έχω γράψει και σχετικό ποίημα (Ρέματα, 2007). Εκεί, στην Αριδαία, ζει και ο παλιός μου φοιτητής Νίκος Νέμτσης, ντόπιος Μακεδόνας.

Είπαμε, λοιπόν, με το Νίκο να επισκεφτούμε το χωριό Άγιος Αθανάσιος. Ένα εγκαταλειμμένο χωριό από τα πολλά της επαρχίας, που ξαναφτιάχτηκε σαν τουριστικός προορισμός χάρη στο χιονοδρομικό κέντρο του Καϊμάκτσαλάν, τα σπίτια πέρασαν σε νέα χέρια, κατά κανόνα πλουσίων Θεσσαλονικιών, "αναπαλαιώθηκαν", έγιναν ξενώνες, ξενοδοχεία και όλα τα σχετικά. Φυσικά και δεν μείναμε εκεί. Εγώ απομακρύνθηκα και, ως συνήθως, μέσα από χαλάσματα και τσουκνίδες βρέθηκα στην εκκλησία του χωριού. περιδιάβαινα τον εξωτερικό χώρο, που ήταν το νεκροταφείο. Σπασμένες πέτρες, πεταμένοι σταυροί, τσουκνίδια και σκουπίδια διάφορα. Κάποια στιγμή πήρε το μάτι μου έναν άνθρωπο, Έδειχνε φοβισμένος, Σαν να κρυβόταν πίσω από έναν τοίχο. Τον πλησίασα. Τον καθησύχασα, λέγοντάς του ότι είμαι ένας απλός επισκέπτης. Τα ελληνικά του ήταν σπαστά. Μου είπε ότι ήρθε από τα Μπίτολα για να βρει τον τάφο του αδερφού του. Μπήκε παράνομα , νύχτα, γιατί δεν είχε το δικαίωμα. Ήταν από αυτούς τους πολιτικούς πρόσφυγες που είχαν χάσει την ελληνική ιθαγένεια σαν "μη Έλληνες το γένος"...Ήταν στενοχωρημένος κυρίως γιατί δεν μπόρεσε να εντοπίσει τον τάφο του αδερφού του, για να του "ανάψει ένα κερί" και όχι για το σπίτι τους που ήταν πια ξενώνας, καθώς το έιχαν άλλοι στην κατοχή τους. Δεν τόλμησε καν να ρωτήσει. Το είδε πεταχτά και γύρισε στην εκκλησία. Μου είπε, καθώς τον χαιρετούσα, ότι θα συνέχιζε να ψάχνει στις σπασμένες πέτρες μήπως βρει το όνομα του αδερφού του...

Φεύγοντας έγραψα το παρακάτω πόιημα:

Πόζαρτσκο

παράδοση πουλάνε στο πέρα πλάι

στο δώθε πνίγουνε τους τάφους

οι τσουκνίδες,


σπασμένοι πέτρινοι σταυροί,


κομμένα ονόματα

επώνυμα δύστροπα


Πέτκος, Ντότσες, Νέμτσης...


Δισύλλαβος πόνος

όλο σύμφωνα σκληρά


όλο γράμματα που θάφτηκαν

για να μη γίνουν φωνές.

(ΡΕΜΑΤΑ, 2007)







1,465 views

Recent Posts

See All

© 2018 by Vassilis Nitsiakos 

  • Facebook Clean Grey