Search
  • Vassilis Nitsiakos

ΧΟΥΝΗ Ή ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Updated: Feb 8, 2019

Οι πιο σημαντικές μνήμες είναι οι σωματικές. Από τον ποιμενικό μου βίο, της παιδικής, εφηβικής και νεανικής μου ηλικίας θυμάμαι πιο έντονα πράγματα που έχουν να κάνουν με το σώμα. Κυρίως με το κρύο. Συνδέονται με άλλα λόγια με τον καιρό. Χειμώνα καλοκαίρι. Τούτη τη φορά θα σας πω για το χειμώνα. Μέχρι το 1971, δηλαδή μέχρι τα δεκατρία μου χρόνια, ξεχειμωνιάζοντας στο Μουσαλάρι, τα κοπάδια μας τα είχαμε στα βοσκοτόπια μας στο Ρετζιούνι, σε δύο μεριές, στην Καψάλα και στην Χούνη. Στην Χούνη, λοιπόν, που είχαμε τα γαλάρια, είχαμε δύο πέτρινες μάντρες και αντίστοιχες στρούγκες για άρμεγμα και μία καλύβα φτιαγμένη από κλαδιά και βάλτο για εμάς. Οι δύο μάντρες απείχαν μεταξύ τους γύρω στα 300 μέτρα. Εκείνα τα χρόνια αρμέγαμε τρεις φορές το χειμώνα. Η μία ήταν τα μεσάνυχτα. Τελειώναμε από την μια μάντρα και έπρεπε να πάμε στην άλλη. Μες στο σκοτάδι και με κάθε καιρό. Τι θυμάται, λοιπόν, το σώμα μου, όταν χιονίζει: Να περπατάω πιασμένος από τη μέση του μεγαλύτερου ξάδελφου μου, του Μηλάκου, μέσα στην μαύρη κάπα από γιδόμαλο που εκείνος φορούσε (εγώ ήμουν δέκα έντεκα ετών και δεν είχαμε μικρές κάπες). Ήταντόσο ζεστά εκεί μέσα που έλεγα να κρατούσε περισσότερο η πορεία. Γι' αυτό και όσο βαρούσαμε στη στρούγκα ήθελα να είμαι όσο γίνεται μέσα στην κάπα. Τώρα σκέφτομαι ότι ήταν μάλλον η ζεστασιά της προστασίας που απολάμβανα από τον μεγάλο μου ξάδερφο. Η σωματική επαφή που ήταν και ψυχική. Ο ξάδερφός μου αυτός, σημειωτέον, με μύησε σε όλα τα ανδρικά μυστικά. Με συμβούλευε, όταν χρειαζόταν, για πλείστα όσα πράγματα, όπως για παράδειγμα πώς να είμαι καλός με τα κορίτσια... Όταν τελειώναμε το άρμεγμα και είχε χιόνι και κρύο, δεν κοιμόμασταν στην καλύβα, ως συνήθως, αλλά σε μία από τις μάντρες ανάμεσα στα πρόβατα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ξυπνουσαμε για το πρωϊνό άρμεγμα και τα πρόβατα ήταν σχεδόν πάνω μας. Μας ζέσταιναν με τα χνώτα τους...

98 views

© 2018 by Vassilis Nitsiakos 

  • Facebook Clean Grey